Chaos Fibonacciego (projekty matematyczne)
Szymon Kobylarz jest artystą, który w swoich pracach chętnie sięga do metod i osiągnięć nauki. Nie interesuje go jednak to, co nauka udowodniła i wyjaśniła, natomiast z pasją sięga po fenomeny, których istnienie wprawdzie nauka uwzględnia, ale na które nie zna wyjaśnienia.
Kobylarz zajmował się już zarówno teoriami paranaukowymi, symulacjami i wizjami naukowymi (Człowiek, który przeżył koniec świata, 2011), wkraczał na tereny, gdzie racjonalizacja nauki przechodzi w szaleństwo (Model 1:1,5, 2007) lub graniczy ze spiskiem i paranoją (Echelon70, 2009) oraz takie, gdzie nauka zawodzi stając się własną karykaturą (Przysposobienie obronne, 2009-2012). Fascynuje go zastosowanie elementu racjonalizmu w domysłach i hipotezach: rekonstruował legendy (Historia Alojzego Piątka, 2009), doniesienia policyjne (Duszno, 2010) i relacje prasowe (Cela Pana Jana Kolano, 2008).
W najnowszej wystawie pt. Chaos Fibonacciego Kobylarz poświęca się matematyce, a w szczególności występowaniu w konstrukcji natury ciągu Fibonacciego, liczby „φ” (phi), geometrii fraktalnej i złotej proporcji: od kodu DNA przez proporcje budowy człowieka, wzrostu roślin, kształtu płatków śniegu, huraganów do kształtu galaktyk. Fenomen ten jest powszechnie znany (teorie o tym są szczególnie popularne na Youtube), jednak do dziś nie został wyjaśniony.
W swoich pracach z cyklu Chaos Fibonacciego, Kobylarz przenosi precyzyjne liczby na uproszczone formy naśladujące naturę. Z drewna buduje modele krzewów i drzew, przy czym długość, grubość oraz kąt ich gałęzi jest obliczona i zdeterminowana wzorem. W ten sposób powstają modele „drzew idealnych”. Tym niemniej, pomimo bardzo precyzyjnego założenia ostateczny efekt jest niekontrolowany: „wydaje mi się, że tymi pracami pokazuję ułomność ludzkiej ręki względem precyzji liczb, matematyki, komputerów, które z tak prostymi figurami radzą sobie o wiele szybciej i precyzyjniej. Natomiast błędy, które popełniam podczas rzeźbienia tych prac stają się dla nich tym samym, czym jest wiatr dla drzewa” – mówi Kobylarz. Istotną częścią projektu jest wkalkulowany element estetyczny: wszystkie prace są oparte na ciągu Fibonacciego, a co za tym idzie, bezpośrednio związane z liczbą „φ” (phi) czyli ze złotym podziałem, który jest głęboko osadzony w kulturze. Stosując go nie da się uniknąć harmonii i przyjemnej dla oka proporcji.
Ważnym elementem prac Kobylarza jest użycie prostych materiałów i technologia ich wytwarzania polegająca na ręcznej obróbce. Artysta używa głównie różnych gatunków drewna pochodzącego z odpadów. Materiał z jednej strony jest biologiczny, z drugiej często obrobiony maszynowo (i przygotowany do technicznego wykorzystania) lub służył wcześniej jako gotowy produkt użytkowy (krzesło, stół itd.). Przerabiając to drewno z powrotem na formy biologiczne staje się ono tym, czym było wcześniej. W procesie ręcznej obróbki materiału istnieje możliwość popełnienia błędu, w wyniku czego rezultat jest przeciwieństwem początkowej, precyzyjnej konstrukcji matematycznej. Właśnie styk błędu człowieka z nieprzewidywalnym materiałem (pęknięcia, sęki, gatunek i jakość drewna) oraz z chłodną matematyką jest dla artysty decydujący.
Prace Kobylarza są czymś w rodzaju wizualizacji pojęć matematycznych, więcej nawet, testowania ich - na ile model budowy świata według ich wzorca (czy reguł) jest prawdą. Johannes Keppler twierdził, że „Bóg jest matematykiem” a „geometria istniała przed Stworzeniem, jest zatem równie nieśmiertelna, co i duch Boży. Jest samym Bogiem”. Jeśli tak, to Kobylarz sprawdza czy Bóg też popełnia pomyłki: takiej zuchwałości może się dopuścić jedynie sztuka.
Monika Branicka

Dwunastościan foremny (drzewo) 2016

Bez tytułu (dwunastościan foremny) 2016

Bez tytułu (spirala) 2016

Bez tytułu (gałąź) 2016

Gałąź (iteracja) 2016

Bez tytułu (spiralna gałąź) 2016

232 2015

Fraktal (małe drzewo) 2015

Bez tytułu (kolce) 2015

Czarne gałęzie 2015

Odbicie 2015

Gałąź 2015

Przyrost 2015

Bez tytułu (spirala) 2015

Fraktal (drzewo) 2014

Żywopłot (1) 2014








